Να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου.

«Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου,
αν καταφέρεις ν’ αγαπήσεις λένε
αυτό το μαύρο φως αλλάζει χρώμα,
νομίζω λένε κάτι ακόμα.»

Αυτό έλεγε κάποτε ο Παυλίδης στο «Καράβι» το 97′  και όλοι στιγμιαία κατέβαζαν κεφάλια και έκαναν έναν μικρό απολογισμό της ζωής τους. Και στους απολογισμούς αυτούς, μάλλον κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος, και αντί να μετράμε επιτυχίες και χαρές μετράμε τα λάθη μας και την δυστυχία που συνεπάγονται.

Βλέπεις, μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά. Τα αφήνουμε στο μυαλό μας, και μετά απαγορεύουμε στον ίδιο μας τον εαυτό να είναι ευτυχισμένος. Γιατί όταν δεν διαγράφεις τα λάθη σου, αυτό γίνεται. Σε κάθε τι καλό που θα βρεθεί στη ζωή σου θα έρθει η αμφιβολία.

Θα σκεφτείς την πρώτη φορά που πραγματικά μίσησες τον εαυτό σου, και όλες τις επόμενες φορές που πλήγωσες τους ανθρώπους γύρω σου. Θα εκνευριστείς, γιατί δεν μαθαίνουμε όλοι από τα λάθη μας με την πρώτη. Θα απορρίψεις οτιδήποτε όμορφο σε περιτριγυρίζει γιατί σου έχει μπει στο μυαλό -ως γεγονός πλέον- πως δεν σου αξίζει τίποτα αρκετά «καλό» -πόσο την μισώ αυτή τη λέξη- επειδή έκανες λάθη μπόλικα στη ζωή σου και επειδή μάλλον φοβάσαι πως θα βρεις τον τρόπο να το καταστρέψεις για άλλη μια φορά.

Κατάλαβες τι κάνεις; Κατάλαβες τι κάνουμε; – Γιατί είμαστε μαζί σε αυτό.- Αφήνουμε το μίσος, και 2-3 λάθος επιλογές να καθορίσουν την ευτυχία μας. Βγάζουμε συμπεράσματα για τον εαυτό μας κρίνοντας από το παρελθόν. Εσύ δεν είσαι που λες ότι δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν από το παρελθόν του; Με τον εαυτό σου γιατί το κάνεις λοιπόν;

Κάποιος είχε πει ότι «είμαστε οι πράξεις μας», και θα μου επιτρέψεις να κάνω μια μικρή διόρθωση. Ήμασταν οι πράξεις μας, είμαστε το αποτέλεσμα τους. Ήσουν σκατάνθρωπος κάποιες φορές στο παρελθόν. Αν έχεις βάλει κανόνα στον εαυτό σου από εδώ και πέρα τα λάθη σου να είναι λίγα και μικρά, -από αυτά τα ανθρώπινα, όπως το να διαβάζεις για την εξεταστική 12 ώρες πριν δώσεις το μάθημα- δεν μπορείς να συνεχίζεις να ζεις στο παρελθόν.

Πόσο καιρό σου πήρε να ξεπεράσεις ένα χωρισμό; Μία εβδομάδα; Τρεις μήνες; Ένα χρόνο; Άντε δύο. Τον ξεπέρασες, και αυτόν και άλλους. Γιατί λοιπόν σου παίρνει μια αιωνιότητα να ξεπεράσεις τον (δια)χωρισμό του καλού σου εαυτού από τον κακό;

Εξάλλου, δεν είναι ο Θεός που συγχωρεί. Είμαστε εμείς, οι «κοινοί θνητοί» που εν τέλει δεν είμαστε καθόλου κοινοί. Εμείς συγχωρούμε ανθρώπους καθημερινά, πολλές φορές ακόμη και αυτούς που μας έχουν καταστρέψει το είναι. Τους Θεούς και τους Διαβόλους τους κρύβουμε στις ψυχές μας, αυτοί κινούν τα νήματα, οπότε χρησιμοποίησε τον δικό σου Θεό και συγχώρεσε και κάποιον άλλο για μια φορά μόνο… Τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να σου κάνεις μεγαλύτερο δώρο από αυτό…

Δεν σου υπόσχομαι ότι θα καταφέρεις να δεις τον εαυτό σου όπως τον βλέπουν οι άλλοι… Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να σου πω ότι δεν θα έρθουν οι στιγμές που το μίσος για το εγώ σου θα επιστρέψει. Μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά ότι δεν είσαι αυτός που ήσουν. Είσαι μια πιο συνειδητοποιημένη, δυνατή και σοφή εκδοχή του εαυτού σου. Και αυτό είναι αρκετό για να τον αγαπήσεις έστω και λίγο.

Μην τιμωρείς το μέλλον σου.

Και για όσους δεν θυμούνται, το τραγούδι τελειώνει κάπως έτσι:

«Τι είν’ η γαλήνη, τι είν’ η γαλήνη
αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου
λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη.»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: