Μια «όμορφη» μέρα.

Μπορώ να πω πως η μέρα μου ξεκίνησε όπως κάθε άλλη φαινομενικά όμορφη μέρα. Ξύπνημα στις 9, χουζούρεμα μέχρι τις 9:30, πρωινή κουβέντα με έναν από τους πιο όμορφους ανθρώπους που ξέρω, καφές και πρωινό στο μπαλκόνι μέχρι τις 11, μια σύντομη επίσκεψη στην αδερφή μου, και ύστερα η καθημερινή βόλτα στην καφετέρια της γειτονιάς.

Και η μέρα ήταν όμορφη. Ο ήλιος έσπασε το κρύο της πρώτης μέρας του Οκτώβρη. Ένα ζευγαράκι στο μπαρ, δύο παππούδες στο διπλανό τραπέζι και η μηχανή του καφέ να βγάζει τον ήχο που για μένα είναι συνώνυμος με την ευτυχία. Μέχρι που άλλαξε πολύ η άποψή μου για τις όμορφες μέρες. Αυτή την ίδια μέρα.

Πίνοντας την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου, παρατήρησα κάποιον να φωνάζει δυνατά έξω από το μαγαζί , και την κοπέλα πίσω από το μπαρ να του λέει με σταθερή φωνή «ηρέμησε ρε φίλε, σε καφετέρια είσαι». Την ίδια στιγμή ο τύπος μπαίνει μέσα, αρπάζει μια κυρία από το χέρι. Μια κυρία που δεν είχα παρατηρήσει καν πως καθόταν ακριβώς δίπλα από το ερωτευμένο ζευγαράκι – είδες πως εμείς οι άνθρωποι βλέπουμε μόνο όσα θέλουμε να δούμε;-. Η σερβιτόρα επιμένει μιλόντας του έντονα πλέον, να αφήσει την κυρία να πιει τον καφέ της μόνη της.

Με το που φεύγει από την πόρτα, η υπάλληλος απευθύνει τον λόγο στην κυρία και  της λέει: «Σε χτυπάει; Αυτό πες μου μόνο.» . Τρία λεπτά μετά τέσσερεις αστυνομικοί φτάνουν στην καφετέρια, μιλάνε με την κοπέλα η οποία φοβόταν να τους μιλήσει κυρίως επειδή δεν είχε χαρτιά όπως άκουσα να λέει, της δίνουν ένα τηλέφωνο, και αυτή επιστρέφει στο σπίτι αφού είχαν προσφερθεί να την συνοδεύσουν δύο κοπέλες αλλά αυτή φυσικά αρνήθηκε.

Και το μυαλό μου από εκεί και μετά παίρνει μπρος, δεν ξέρω πως να νιώσω. Να χαρώ που βρέθηκε ένας άνθρωπος με τα κότσια να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να προστατεύσει έναν συνάνθρωπο, ή να στεναχωρηθώ που αυτή η κυρία γυρνώντας στο σπίτι έχοντας παραβεί τις εντολές του συζύγου της κατά πάσα πιθανότητα θα την κάνει μαύρη στο ξύλο; Και αν υπάρχει ένα παιδί; Τι θα γίνει με αυτό το πλάσμα;

Τι να νιώσω την στιγμή που θα την ξαναδω τυχαία μπροστά μου; Ή ακόμη χειρότερα, τι να νιώσω όταν θα δω την απαίσια φάτσα του περνώντας στο απέναντι πεζοδρόμιο; Να νιώσω πως η μέρα μου χάλασε επειδή χάλασε και κάποιου άλλου ή να συνεχίσω να την ζω όπως θα έκανα με κάθε άλλη μέρα;

Κλείνοντας τις πόρτες των σπιτιών μας, κλεινόμαστε σε έναν δικό μας κόσμο, όμορφο, τέλειο. Ισως μοναχικό κάποιες φορές, και κάποιες άλλες ασφυκτικά βαρετό. Μα έτσι είμαστε. Έχουμε την ανάγκη να κλείσουμε την πόρτα για να μείνουμε με τις σκέψεις μας. Έχουμε ανάγκη από τον δικό μας κόσμο. Έχουμε ανάγκη να δημιουργούμε τις δικές μας όμορφες μέρες.

Όμορφες μέρες βροχερές, γεμάτες καφέδες, επισκέψεις. Όμορφες μέρες με την παρέα μιας ταινίας και ενός ποτηριού κρασί, όλες οι μέρες που δεν μας χαλάνε τον μικρό μας φανταστικό κόσμο είναι όμορφες. Και δεν πειράζει. Δεν θα πειράζει όσο θυμόμαστε πως η ζωή μας, έχει την άμεση επιρροή και στη ζωή κάποιου άλλου. Δεν θα πειράζει όσο θα ξέρουμε ότι κάποιες φορές, πρέπει να βγαίνουμε από τη φούσκα μας, για να φτιάξουμε αυτή κάποιου άλλου.

Γίνε η κοπέλα που δεν φοβήθηκε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία, γίνε η παρέα που προσφέρθηκε να συνοδεύσεις την κυρία μέχρι το σπίτι της. Μην γίνεις ένας απλός παρατηρητής σαν εμένα, που δεν είχε το θάρρος να προσφέρει ούτε ένα τσιγάρο. Δεν αξίζει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: